De consumentenbond der wijzen

Deze avond de lancering..

Jaja dat is zeker dames en heren, de consumentenbond der wijzen is terug, nog steeds even onbetrouwbaar, omkoopbaar en scrupuleus in zijn oordeel over fruit, groenten, wasmachines en nutteloze gadgets die wij als slaafse consumenten kopen om multinationals tot gangsters te laten uitgroeien.

Zoals u niet ziet, heeft men het decor in een nieuw kleedje gestoken en ik moet zeggen de cartooneske sfeer van verrot geslagen Disneyfiguren op de achtergrond heeft een rustgevende werking op ondergetekende en we baden hier in zoveel Zen dat het ons pijn begint te doen. Wij dat zijn nog altijd de heer Bono, het vaste panel bestaande uit Kardinaal Danneels en Professor Scatterbrain en onze vliegende reporter Willy Wortel die er al bij waren gedurende het volledige eerste seizoen. (De volledige eerste aflevering die toen een vergelijkende test van gemakkelijke sloffen onder handen nam. nvdr.)

Deze week vertrouwden we onze consumentenziel toe aan een vergelijkende test tussen vervallen yoghurtproducten.

Wel, mijne heren, panelleden? Is iedereen klaar voor dit tweede seizoen?

(Professor Scatterbrain) : Zeker meneer Bono, zoals u wellicht weet heb ik gedurende mijn lange afwezigheid een nieuw boek geschreven : Exegeses van het plankton. Het boek zal vanaf volgende week in de handel zijn en behandelt de broze materie van plankton in zijn natuurlijke habitat.

Kijk eens aan, en als we daar niet van in coma sukkelen teistert u ons wel met iets anders, niet waar?

(Professor Scatterbrain) : Uiteraard, ik zal dit programma bijstaan met mijn deskundige hulp en zal te pas en te onpas commentaar geven op de ethische werkwijzen en de drijfveren van dit consumentenprogramma.

Uwe eminentie kardinaal Danneels, u dook de laatste tijd weer geregeld op in de media, zo had u eigenhandig het hele euthanasiedebat weer aangezwengeld en verscheen u in een compromitterende positie door toedoen van uw neefje dat in een pornofilm opdraafde.

(Kardinaal Danneels) : Laten we stellen dat het lijden, en het volharden van de mensheid tegenwoordig op een duister spoor is geraakt, zoals ik immer in de hoedanigheid van de Katholieke Kerk een spreekbuis wil zijn voor de jongeren in deze moeilijke tijden kan ik niet anders dan mijn hart te laten spreken.

Wel uwe sacraliteit, ik kan enkel maar respect hebben voor mensen met een eigen mening. Zo te zien gaat het dus goed met u, beide heren.

Beste mensen, ons panel is weer klaar voor een nieuw seizoen waarbij we tal van producten onder de deskundige loep houden. Deze week ging het dus over vervallen yoghurt en hiermee richt ik een woord tot de sponsor, deze week is dat warenhuizen Delhafour die ons drie verschillende merken van vervallen yoghurt schonk in het kader van de wetenschap.
Het gaat over aardbeienyoghurt van het Kwarkboerke, bananenyoghurt van het Zuivelmanneke en appelyoghurt van Dildo Foods.

_________________
Hey man ik moet wel met licht thuiskomen anders herkent m'n moeder me niet.

Zo, dan is het nu tijd om eens te checken waar onze vliegende reporter deze week overal heeft rondgehangen om de mensheid weer wat consumentenwijsheid bij te brengen. We kijken naar het verslag van zijn kruistocht voor Jan met de pet.

‘Hola gelle, dees is Wortel, zoals u ziet ben ik weer druk in de weer, altijd paraat om een steentje bij te dragen tot de vervolmaking van onze maatschappij, gewapend met een dosis hoffelijkheid, een reeks kwinkslagen en een colt 45 laat ik me op pad slingeren door het lot en kom ik uit op talloze interessante plaatsen.
Deze week vertelde het lot me om op mijn luie kloten te blijven en tussen de soep en de patatten een ritje te maken naar het centrum van Bredene. Daar zal ik de mensheid onderwerpen aan een smaaktest van vervallen yoghurt.
Het is vrijdagmiddag, vijf voor één, een stralend zonnetje en ik zie meteen een vrije plaats op de gehandicaptenparking. Wij van de televisie vallen niet onder kleinburgerlijke regeltjes dus nemen we van deze gratie gebruik om een interessante parkeerplaats te veroveren, en bovendien zal een korte wandeling de mindervalide medemens eens goed doen.

Ik neem mijn koffertje met de yoghurtmonsters mee en bel willekeurig aan bij de mensen van deze stad aan de Belgische kust. Ik zie ginds al een mooi rijhuis, laten we eens een kijkje nemen wat er achter de ramen leeft.

Ding Dong

‘Ja? Hallo?’
‘Handen omhoog madam! Dit is een vergelijkende test! Iedereen naar de keuken en een lepeltje uit de kast halen!’
‘Roger! Het zijn die idioten van de televisie weer!’
‘Komaan naar de keuken! Hop! Hop! Hop!’

Na onze korte kennismaking was ik klaar om deze lieftallige mensen konijn te laten proeven voor het belang van onze vergelijkende test.

‘U hebt dus altijd in de bouw gewerkt?’
‘Jaja, dertig jaar, tot er een kruiwagen met bakstenen van de stelling donderde en mijn rug verbrijzeld werd. Daarom zit ik nu in dit karretje.’
‘Wat voor een stelling was het?’
‘Een platformstelling.’
‘Altijd gevaarlijk natuurlijk. Maar kijk eens hier sloebers. Ik heb hier….drie verschillende soorten yoghurt die jullie zo meteen mogen proeven en ik wil dat jullie een eerlijke mening geven, denk gewoon het pistool maar weg.’

Mijn proefpersonen Roger en Colette proefden elk afzonderlijk de drie producten die in mijn koffertje zaten….

‘Het smaakt naar…ijzer…’
‘Naar ijzer, Roger?’
‘Ja, toen die bakstenen op mij vielen hadden ze mijn smaakcentrum aangetast, alles wat ik proef smaakt naar ijzer.’
‘Ah zo vandaar, tsja, dan moet ik u helaas uitsluiten om verder te proeven. Kuch…altijd hetzelfde met die gehandicapten…’
‘Pardon?’
‘Ik moest hoesten.’
‘Nee, ik had u wel gehoord, u zei altijd hetzelfde met die gehandicapten.’
‘Wel ja, geld krijgen zonder een klop te doen, mooie racekarretjes om mee rond de cruisen, en de beste parkeerplaatsen en zitjes op festivals.’
‘Als u denkt dat het plezant is om in zo’n rolstoel te zitten, bent u schromelijk verkeerd.’
‘Die hautaine toon toch weer..’

Omdat die mongool van geen nut meer was in onze test vroegen we aan Colette wat ze van de producten vond.

‘De aardbeienyoghurt doet me denken aan een strand met dode meeuwen en van dat orgaanvlees waarvan ik moet kokhalzen.’

Proeft u de appelyoghurt ook eens mevrouw..’

‘…….deze smaakt beter, maar ik heb moeilijkheden met de ademhaling, ik denk toch dat ik de bananenyoghurt zou kiezen, daar staat minder gras op, en het uitzicht is ook wel belangrijk, bovendien verdwijnen de rode plekken na een tijdje al.’
‘Het smaakt allemaal naar ijzer!’
‘Who gives a fuck? U rijdt rond met een ijzerwinkel, dus zeur niet.’

Toen die ouwe nijdig begon te worden maakte ik me uit de voeten en ging ik maar wat andere mensen lastig vallen. Aan huisnummer zevenentwintig stootte ik toevallig tegen een Armeense wapendealer en die verkocht me een Magnum tegen een schappelijke prijs als ik mijn colt inleverde. Hij had niet zo veel zin in yoghurt maar wenste me nog veel succes.

Na dertig huizen kwam ik uit op deze balans : De aardbeienyoghurt doet mensen kokhalzen maar vertoont geen nevenverschijnselen. De bananenyoghurt was nog goed van smaak maar mensen kregen er wel krabjeuk van en de appelyoghurt zat vol met grote brokken zodat ik af en toe een Heimlich manoeuvre moest uithalen. Na de reclame zal ik u vertellen welk product uiteindelijk het beste uit de verf kwam en zal ik u vertellen wat ik straks nog ga doen wanneer ik een persoonlijke test onderga. Over naar de studio.

_________________
Hey man ik moet wel met licht thuiskomen anders herkent m'n moeder me niet.

Zo, na deze korte onderbreking zijn we weer klaar om dit programma verder te zetten. Professor Scatterbrain, koopt u eigenlijk wel eens vervallen producten?

‘Wel, mijn beste heer Bono, als man op leeftijd die geregeld bezoek krijgt van zijn kleinkinderen dien ik altijd iets in huis te hebben. Die kinderen kunnen een stukje zeuren weet u, mogen we nog wat snoepgoed? Mogen we nog eens met de telescoop spelen, mogen we uw gebit nog eens gebruiken om de Schat van Dracula te spelen? Nu kocht ik in de schitterende warenhuizen van Delhafour eens zo’n pakket met vervallen producten aan één tiende van de nromale prijs en ik moet zeggen de kinderen zijn nog nooit zo stil geweest, ze zien er weliswaar wat bleekjes uit wanneer ze weer naar huis vertrekken maar de stilte die ik gedurende hun aanwezigheid in de plaats krijg is onbetaalbaar.’

Zozo, Kardinaal Danneels, wat vind u van deze reportage tot nu toe?

‘Het is weer godslasterlijk om te zien hoe de gehandicapte medemens hier weer beschimpt wordt, niet iedereen is gezegend met een gezond lichaam en die mensen verdienen ons respect en ons medeleven, bovendien vond ik het zwaaien met dat pistool niet echt Christelijk. Een rechtschapen man heeft geen wapens nodig om ergens binnen te geraken.’

‘Mag ik even inpikken, meneer Bono?’

‘Doet u maar, professor.’

‘Kijk, ik vind dat het in vraag stellen van zulke gedragingen eerder lasterlijk overkomt, het feit gaat hier over de producten en hoe de consument erop reageert, elke vorm die tot het resultaat leidt is bijkomstig, of er nu vriendelijk aangeklopt wordt of niet.’
‘Maar onze Christelijke waarden zijn hier aan het vervlakken en de televisie moet meer dan ooit een voorbeeldfunctie geven aan de jongeren die al blootgesteld worden aan al die zenders met hun diabolisering van het lichaam en de familiewaarden.’
‘Zeg eens, pastoorke, uw neef zit stijve pikken af te zuigen in goedkope brolfilmpkes dus kom hier niet af met familiewaarden, de essentie van dit programma is…’
‘Wat mijn neef uitsteekt, is irrelevant voor mijn mening waarvoor ik uitkom!’
‘De essentie van dit programma is om de consument een duidelijk pakket van richtlijnen mee te geven in hun winkelgedrag en hun consumptiekeuze en alles wat u zit te verkondigen, u ja, jassendraaier van Rome, dat heeft niets te zien met dit programma!!’

‘Euhm heren, zullen we even kalmpjes aan doen? Laten we terugkeren naar onze reporter midden de mensen want hij is klaar om zijn subjectief oordeel te vellen over onze yoghurtproducten….’

‘…..Ja Bono, ik sta hier op het marktplein en deel al maar wat kotsemmertjes uit aan de mensen die hier komen proeven. Een paar dagen geleden heb ik de producten zelf getest en wel op drie verschillende criteria : Esthetiek, smaak en lichamelijke invloed. Laten we het beeldmateriaal eens van korter bij bekijken.
……..
………
……
‘Dames en heren, het is nu zeven uur in de morgen en terwijl ik mijn pyjama nog even opvouw is de keuken al klaar gemaakt voor mijn beproeving van deze week. Het nummer van het antigifcentrum en de kliniek ligt op de keukentafel klaar.
Dan gaan we nu naar beneden via de trap. Een schitterende trapleuning in mooi eikenhout. Kijk eens aan, wat een vakmanschap. We wandelen nu over de tapis plein in de hal en Voila we zitten al in de keuken! OK, twee minuten na zeven. Klaar voor operatie yoghurt.

Het eerste product dat ik proefde was de aardbeienyoghurt. Ik nam vier lepeltjes, startte de chronometer en na anderhalf uur schreef ik mijn indrukken neer.

‘Ik voel me helemaal alleen en het lijkt of mijn mond aan het sterven is, de nasmaak wordt heviger met de minuut. Het potje presenteert zich goed, met kleine geleiachtige brokjes, redelijk veel gras en haar maar niet te overdreven en de grondlaag was makkelijk te doorbreken. Gewaarwordingen : Ik zie kleuren heen en weer schieten, alsof de keuken opnieuw geverfd wordt, dan weer in wit, groen, rood, paars. Na veertig minuten begint mijn hand te bibberen en word ik steeds onrustiger. Slotconclusie : Dit product scoort niet zo best, misschien handig tijdens familiefeestjes voor mensen die hun familie niet kunnen uitstaan.
Het tweede product was de bananenyoghurt. Dit presenteerde zich wonderbaarlijk, ook de subtiliteit en de verhouding tussen het schimmel en het gras was perfect. De smaak dan : Het slikt wat weg als euhm…stukken dode hond of zo…Weinig nasmaak echter en een robuust boeket. Na twintig minuten kreeg ik verschrikkelijke jeuk en begon ik over de grond te rollen en te krabben tot het etter eruit spoot, daarna was alles ook weer over eerlijk gezegd. Dit product zou met een voldoende beoordeeld kunnen worden.

Het laatste product (godzijdank) was de appelyoghurt. Tenminste achter al de brokstukken en grastapijten vonden we iets wat ooit op appelyoghurt moest lijken. Gek genoeg smaakte dit naar mijn persoonlijke mening stukken beter dan de vorige twee producten. Het was wel oppassen met de dikke stukken schimmel want je verslikt je er makkelijker in dan een flippo.
Pas toen ik de chronometer stopte begon alles te draaien en viel ik van mijn stoel. Ik probeerde nog recht te staan, maar door de brandende pijn kon ik niet anders dan te blijven liggen. Toen zag ik de zeven geesten van God voor mijn neus verschijnen en ik vroeg me af waar ik mee bezig was. Ze namen me mee door een tunnel naar hun koninkrijk en ik zag prachtige kleuren en mooie witte duiven. Toen we zo’n paar duiven hadden afgeschoten en ze opaten met krieken werd ik plots weer wakker. Conclusie : Wat een trip! Het uitzicht van dit product trekt op niets, maar de smaak en de uitwerking zijn top! Voor wie eens goedkoop wil hallucineren raad ik iedereen de appelyoghurt aan.

_________________
Hey man ik moet wel met licht thuiskomen anders herkent m'n moeder me niet.