Alhambra

Onder constructie..

Forum doet erg raar. Confused

Daarom maar geen Consumentenbond der wijzen maar wat koppiepeestwerk

ALHAMBRA

‘Now the only thing bright is my name in lights and the night has only just begun’

The Triffids – Tarrilup Bridge

1. Zaaitijd.
Harnas van dromen/ Wijzers van roest

Driehonderdzestig Graden

De radio speelde die zaterdagavond constant songs die naar het hart joegen en de stiltes dienden om net niet te bekomen. Volgens mijn biologische klok zou ik moeten slapen, maar ik kon het niet.

Het was exact vier jaar geleden dat mijn grote broer verdween, give or take a few minutes, laten we de tijd het voordeel van de twijfel geven, maar deze dag had diezelfde hang naar dramatiek als de vijfde juli van vier jaar geleden.
Hetzelfde gesponnen avondrood, karmijnkleurig en vol van verwachting, hing zinderend in de lucht. In de lommer was het nog broeierig en de zomer hing vol van beloftes die nooit waargemaakt zouden worden. Het leek zo’n dag waarop het twijfelen was tussen het terras of het zwembad, tussen cocktails met overdadig veel ijs of het ‘kat uit de boom staren naar kortgerokt vlees’. Zo een van die dagen waarop het een zegening was om jong te zijn, de straten en het hoofd vacuümleeg, de scholen naar een totale eenzaamheid verbannen. Een van die dagen waarop je ging slapen met een zonsondergang vol feest, een houten kop onder donslakens begraven, om veel te vroeg wakker te worden met serenades van ochtendgekwetter van spreeuwen en ander gevleugeld gespuis.

De vijfde juli had toen misschien net zo’n doodgewone zomerdag kunnen worden, maar dat was tegen het pathos van wispelturige personen gegokt. Niemand, met het enige verstand dat die avond werkzaam was, had kunnen denken dat de nacht zijn rug zou keren. Niemand van ons had durven denken dat de zomer een drama kon voortbrengen, zoiets was voor winters, dagen waarop skiërs benen braken en liefdesgeloftes verbroken werden door de tijdelijke kilte die doorsloeg naar het hart.
Maar de waarheid had soms de eigenschap om keihard in de maagstreek te belandden.

Er waren geen vuiltjes aan de lucht. Mijn broer en ik waren thuisgekomen na een gewelddadige repetitie in ‘Joe’s garage’. Ons groepje The Handsome Sonsabitches was klaar voor de wereldheerschappij en zag zich al in vette letters op affiches van notoire festivals prijken. Het was een combinatie van adrenaline, vrouwelijke fascinatie en goedkope cannabis die ons tot jonge goden verhief. Dezelfde dingen die helden op hun sokkels plaatsten en ze er onverbiddelijk weer af keilden. Wisten wij veel. We hadden elkanders grootspraak erkend, bedekt met de mantel der vergiffenis en een vleug relativeringsvermogen, ook al woog de overdrijving soms nog zo zwaar.

De dag schipperde langs het volle avondrood om de fakkel door te geven aan een zomernacht, en ik zat buiten in de tuin, sandalen net uit en T-shirt los over de kniebroek. Kind of Blue in de stereo. Miles Davis leefde, ik was halfdood. Mijn broer zwierf ergens tussen badkamer en keuken toen ik hem het laatst zag. De weg van het scheerapparaat naar de koelkast, dacht ik zo dan maar. Ik heb hem zelfs nog Jeroen horen roepen, maar weet niet eens waarom.

Vijftien minuten later was hij al verdwenen.

Sommigen zeggen dat verdwijningen op te lossen zijn naargelang het mysterie waarmee ze gepaard gingen. De gradaties kunnen soms verschillen, maar in de regel genomen zijn de onaangekondigde verdwijningen van de meest beproevende moeilijkheidsgraad. De persoon in kwestie die de wereld achter zich liet had waarschijnlijk al een bepaald plan in gedachten, of net niet. Daarin lag het essentiële verschil. De bevlieging bijvoorbeeld, is een fenomeen dat vaker voorkomt dan je voor mogelijk acht, in dat geval wil men de verdwijning inkleden met de nodige heroïek, zo zijn er afscheidsbriefjes of bijtende woorden die voorafgaan, om het tijdelijke vertrek te maskeren met de dreiging van een eeuwige verdwijning. Een echte achterlater laat zich niet in met deze methode en kiest ervoor om het schip schoon te maken zonder enig puzzelstuk of richtlijn achter te laten voor de zoekende. De crime scene wordt onbezoedeld achtergelaten, een beetje zoals de perfecte moord, maar dan met het verschil dat het lichaam weg is en in verregaande staat van onbekendheid verkeert.

De sleutels hingen nog even scheef aan het rekje, de wagen stond in de garage en de asbak toonde zelfs geen uitgedrukte sigarettenpeuk, niets, geen schreeuw van aandacht of teken van tijdelijke afwezigheid.

Naarmate de nacht vorderde hulde ze zich in vraagtekens en wild heen en weer getelefoneer. Zelfs bij tragedies als deze gedroeg de telefonie zich als lijkenpikker.
De eerste uren was er niets aan de hand. Wat was mijn eerste gedachte in dit geval? De weg naar het café bijvoorbeeld, is kortbij en een ideaal decor om een verborgen verdriet snel weg te drinken, een pakje sigaretten halen gaat niet gepaard met een grote voorafkondiging en een wandeling heeft de gewoonte dat ze al eens kan uitlopen, zeker naargelang de toestand van het zomerseizoen in dat jaar. Pas na enkele uren begint er een en ander te wringen in de bovenkamer en worden rampscenario’s langs de kantlijnen geschreeuwd, wordt er druk gezocht naar mogelijke beweegredenen van de vermiste persoon, de meest banale uiteraard eerst.

De nacht voegde iets extra’s toe aan het onstuimige plot, ik vol haast en spoed met zaklamp op pad, tot aan de knieën wadend in zwart water van het meer aan het huis, en schreeuwen naar alles wat ook maar enigszins op beweging leek. Alleen de echo’s antwoordden terug, alleen het rimpelende water bewoog synchroon met me mee.

Des te meer tijd verstreek, des te groter de zoekoppervlakte werd, des te meer manschappen er werden ingeschakeld om paniek te zaaien. Vanuit één punt zijn er maar liefst driehonderdzestig graden om een beweging te bepalen voor de dader, de vermiste gaat op in een denkbeeldige cirkel, nooit in een eenzijdige richting, nooit in een vierkant of rechte lijn, want cirkels kunnen zich beter uitdijen.

Zes dagen gingen voorbij. Duikers hadden het meer drooggelegd. Met uit de kluiten gewassen speurhonden werd elke vierkante meter van de stad uitgekamd. Laatste getuigen werden ondervraagd, naar huis gestuurd, terug opgehaald. Opsporingsberichten, te klein om de onmacht uit te drukken, belandden op bomen in parken, langs kiosken en op etalageruiten. Zonder resultaat.
Vissen stierven van tijdelijke droogte, speurhonden vonden hoop en al wat illegale wiet in een kraakpand, getuigen kampten met slaaptekorten, opsporingsberichten werden verteerd door wind en regen, kwamen als papieren bootjes terecht in de goot of als snippers wervelend door het park na een midzomerstorm.

… en mijn broer, de enige die waarheid bezat, lag misschien ergens dood of dronken op gebleekte zandheuvels, feestend of treurend in de lommer van een hete zomernacht of filosoferend aan een uitgedroogd meer, onzichtbaar, lachend met de dramatis personnae van dit tragedie aan de overkant, die de zaklamp uitschakelen na een zoveelste vruchteloze zoektocht. Wie zou het zeggen?

Driehonderdzestig graden is een oneindigheid om in op te gaan, ei zo na de vorm van het heelal.

Geregistreerd op: 31 Jul 2007 Berichten: 13250

die lange spaties vind ik het beste van bOno's posts

Wil je soms kletsen, mongool? Confused

_________________
Er zijn geen groepen

Geregistreerd op: 31 Jul 2007 Berichten: 13250

ik mag van willy niet meer met jou praten Confused

Kletsen is Limburgs voor een pak slaag. Wink

..en waarom mag je niet meer met mij praten? Confused

_________________
Er zijn geen groepen

Geregistreerd op: 31 Jul 2007 Berichten: 13250

omdat hij me dat gezegd heeft Confused

en omdat hij me gaat bannen als ik iets tegen jou zeg Confused

Oh, dan ga ik maar weer, bij deze is dit topic ook weer om zeep.

_________________
Er zijn geen groepen